Een dag zonder…

Een dag zonder…

Toen de Blackberry al lang op de markt was liep ik nog immer met mijn stokoude Samsung D500. Zo’n kleine zilveren, met een schuifklepje. Een nieuwe telefoon leek me niets want deze werkte prima, thuis had ik geen wifi en al die moderne techniek in het algemeen interesseerde me geen bal. Totdat ik uiteindelijk toch een Blackberry nam, vooral door sociale druk van mijn vrienden die ‘pingen’ zo gezellig vonden. Het duurde ongeveer een week voordat ik nooit meer anders wilde, en sindsdien, dat is zo’n 6 jaar geleden, ben ik innig verstrengeld met mijn telefoon. Die Blackberry werd op een gegeven moment ingeruild voor een iPhone, er kwam een iPad bij, mijn oude HP werd vervangen voor een stralend witte MacBook en al met al, het hek was van de dam. Tegenwoordig heb ik twee MacBooks, een iPhone 6S en een iPad. Mijn dvd’s en cd’s zijn allemaal al jaren de deur uit, muziek luister ik via een EU Boom op Spotify en films of series kijk ik op Netflix. Ik kan me niet herinneren wanneer voor het laatst mijn telefoon uit stond; je kunt me vrijwel altijd bereiken, als je iets op Instagram zet heb ik het al gezien voordat je het zelf zag, als ik geen bereik heb krijg ik vlekken in m’n nek en word ik pas rustig eer ik het vertrouwde 4G weer links bovenaan in m’n scherm zie staan. Kortom, ik ben nogal digital minded en misschien wel ronduit verslaafd.

Dus toen Bloomon me vroeg om een keer een hele dag zonder schermen te leven, brak het klamme angstzweet me uit. Wat moest ik dan gaan dóen die dag? Leven zonder prikkels, ergens helemaal op focussen zonder afleiding, het even niet druk hebben, was het devies. Dit alles komt voort uit het nieuwe thema van Bloomon, en het boek ‘Alleen sukkels hebben het druk’ van Tony Crabbe. Na de eerste paniekerige momenten besloot ik het te doen.

De avond van tevoren was ik oprecht zenuwachtig. Als ik de volgende ochtend onder de douche sta hoor ik de Nieuwe Kerk op de Dam negen keer slaan, wat me leert dat het 09:00 uur is. Zonder schermen heb ik opeens ook geen klokken meer in huis. De dag begint met een beetje rommelen thuis. Zonder muziek, wat me misschien nog wel het zwaarst valt. Ik ruim mijn kleding- en boekenkast op, organiseer de schoenenverzameling en ondertussen denk ik aan nieuwe ideeën voor verhalen en som ik een mentaal wensenlijstje op voor het komende jaar. En daar zit meteen de eerste ontdekking: doordat ik een hersenloos werkje doe en verder niets heb dan mijn eigen hoofd, gaat dat hoofd opeens allemaal nuttige dingen bedenken.

Vervolgens loop ik een rondje door de stad, lunch wat in de 9 straatjes, slenter door winkeltjes en ik ga zelfs even op een bankje zitten om over de grachten te turen. Normaal gesproken zou ik dan meteen foto’s voor Instagram maken of even m’n mail checken, maar nu dat niet kan is het wel een stuk rustiger. In de lunchtent viel het me dan ook meer dan ooit op dat van alle aanwezigen een goede 80% op zijn of haar telefoon zit, of het ding op z’n minst op tafel heeft liggen. Gek eigenlijk wel.

Ik heb geen idee hoe lang ik aan het wandelen ben geweest, maar ik vermoed een uur of drie. Eenmaal thuis pak ik viltstiften en grote vellen papier, en ga een passieproject uitwerken dat al lang in m’n hoofd zit en waar ik maar geen tijd voor kan vinden om uit te schrijven. Misschien is het valsspelen dat ik nu toch weer aan het werk ben, maar dit gaat om een privéproject en aangezien het in de hoofdzaak creatieve bezigheden zijn, is die rust en gebrek en afleiding juist enorm inspirerend en fijn. De kerk slaat 7 keer, wat betekent dat mijn geliefde over een uur het vliegtuig in stapt voor een zakenreis. En dan heb ik een moment van zwakte. “Never leave without saying I love you” is een stelregel waar ik me strikt aan hou. Dus ik pak mijn telefoon uit de doos waar ‘ie al de hele dag in zat, haal ‘m van vliegtuigstand en stuur hem de vier woorden die ik wilde zeggen.

Terug naar m’n werktafel, terug naar het tekenproject, daarna met boek op de bank dat ik al heel lang wilde lezen, het wordt langzaam donker, de klok slaat 11 uur, ik ga naar bed. De volgende ochtend moet ik om 08:00 op Schiphol zijn voor een persreis, dus nu móet ik de wekker zetten, en die zit op m’n telefoon. De dag is nu toch bijna voorbij. Ik scroll door m’n berichten. Tientallen onzinberichtjes, vragen om te gaan lunchen, groepsapps die ontploft zijn – niets dat ik niet had kunnen missen, en veel dat me onnodig lang had beziggehouden om op te reageren. Maar er was ook een serie berichtjes van een dierbare vriendin die ze al om 10:00 uur had gestuurd. Slecht nieuws berichtjes. Om 20:00 uur stuurde ze; “ach nee laat ook maar, ik moet jou hier helemaal niet mee lastigvallen.” En dan baal ik. Ik baal dat ik haar niet meteen kon bellen, gerust kon stellen, er over kon praten.

Weet je wat het is? Ja, soms is het goed om even minder met de wereld om je heen bezig te zijn en alleen op jezelf te focussen. Je los te weken van prikkels. Maar je telefoon is niet alleen maar een bron van afleiding, het is tegenwoordig ook de manier waarop je met je dierbaren in contact blijft. De geleerde les is dit: leg je laptop eens weg. Dat vond ik een verademing. En probeer eens een dag niet je social media in de gaten te houden. Maar als puntje bij paaltje komt? Dan zijn mijn vrienden en geliefden en de prikkels die ze geven, me altijd meer waard dan een dag in stilte, hoe fijn die ook was.

Share on: